Blog . Profile . Archive . Email . Design by .


... و دیگر هیچ!

در اینجا ترانه های من را می خوانید که گاهی فقط شعر می شود , آری فقط شعر و دیگر هیچ !

  آیه های  سبز  تو  باغچه   سحرا  بونه  می گیرند 


                 اونا  یه  عهدی  بستند     بی یاد  تو  روزه  نگیرند

***********

  دیر وقت  است  و  دلواپس   ز درد  دی

 

                الله  اکبر  ز   جان  گویم  نه  من  !  این  نای  نی.

 

***********

  ساعتی  است  باد  سر  سخت  نعره   می زند

 

                          گویا  با  سردار  سرما   ساز  مخالف  می زند ...

*********

 

  یا سیدنا  و مولانا  ...

    کی میرسی  بداد   دل ما

                           این  مدعی  دو دل   ول  ما..

 

 ***********

  دارن  از  تنهایی   می پوسن!

                         چقدر این   شبا  بده

                                   شبای  سوت  وکور

                                            پرن  از  غصه  نور..

***********

 

  خدایان  جان  خرند  و  غم  فروشند       می فروشند    می فروش..

 

  نا خدایان  غم  خرند  و  جان  فروشند      در خروشند     در خروش..

 

 *********** 

        

 

   گوش جان  شنیدم   دلم  با  عتاب  به  لبم  کرد  خطاب!

                  ای مدعی  پر حرف    دو  دل  به  کجا   با این  شتاب؟

*************

     داد  دل   و  داغ  دوری      

                 یاد  ال  و بل    و  راه  زوری

                           ای  عقل  کجا  چنین  شتابان  روی ؟

 

=====

 

* قسم به حرف  وهای  نگفتنیم

                                بر می گردم به شعر  وهای  لعنتیم


 

سلام که نام  خداست (برای آغاز کلام) . این شاید اولین وآخرین پانوشت من  تو  اینجا باشه..بلاگنویسی  را  از انتشار  بعضی  شعرام  تو  بلاگفا که لینکش  تو  پیوندا هست  شروع  کردم  حدود یکسال پیش بود  که  استقبال  تقریبا  خوبی هم شد .بعد یه  مدتی گفتم  بهتره  غیر  از شعر  نظریاتم را  هم  در  قالب  پانوشت  منتشر  کنم  همین  کار  را  هم  کردم  واتفاقا  کلی  هم  بازخورد  داشت مثلا   می دیدم  بعد  انتشار  مطلبم  عده ای  از  دوست های  هم  پیوندی ام ( با  بقیه  که  نمی شناسم  کاری  ندارم) میامدند   ایده  مرا رونویسی  کرده  ویا بال وپر  می دادند  ومنتشر  می کردند بدون  اینکه  نامی  از  نگارنده  ببرند تو  وبشان و مهم  هم  نبود چون  انتشار  مطلب  در  دنیای  مجازی  بدون  داشتن  حق  کپی  رایت  چنین  تبعاتی  هم  دارد ! واین  شد  که  من  به  این  نتیجه  رسیدم  که  اگر  باعث  تحول  در  دنیای  مجازی  نبودم  لااقل  بی تاثیر  نبودم! وبا این نتیجه گیری  مدت  مدیدی  است  که  دارم  به  خودم  میگم  چرا  باید شعر  و نثرهایم  در  کنار  هم  به  خورد  خواننده  داده شود  که  هم  لقمه (پست ) بزرگی  می شود  وهم  هضمش  برای  خواننده  خیلی  مشکل  میشه می شود و هم  وبلاگ  تبدیل  می شود به کشکول! پس بعد  از ساعتها  اندیشه  ومشورت تصمیم  نهایی  ام  را گرفتم  وبا خودم  وخدا عهد بستم  که  یک  بلاگ  دیگر  بزنم  ودر آن  فقط  بطور  تخصصی شعر  منتشر  کنم  ودیگر  هیچ! تا بدین وسیله شاید  یه  روزی  همه در کار  خودمان متخصص بشیم! و نکته  ای  که  خوبست  بدانید  این  است  که این  بلاگ  بطور  نامنظم  باشعرهای  جدید  وایضا قدیمی ام  منتشر می شود  وسعی  می کنم  بروز رسانی  این  بلاگ  را  به  دوستان  خبررسانی  نمایم .ولی  آن  یکی   چه مبارک سحری بود وچه فرخنده شبی ..   را وقتی نت  داشته  باشم  بیشتر  بروز  می کنم  والبته  منظم ! ببینید  گفتم  چون   پانوشتهای  قبلیم( البته  فقط  یک  پانوشت  ومطلب  برای  یک پست)  را  در  آنجا  ماهی چند  مرتبه (شاید  هر هفته سه شنبه یا جمعه ها)   خواهید  خواند .مطمئن  باشید  خواندن  پست های  جدیدم  خالی  از  لطف  نیست  چون  در  آنجا  با  اندیشه  هایم  بیشتر  آشنا  میشوید   اندیشه  ای  که  گاهی  بشدت  طغیان  می کند  وگاهی  خیلی  نجیب  است   !   گاهی کل  سیستم  کشور  را  به  باد  انتقاد  میگیرد  وگاهی  دشمنان  این  مرزو بوم  را  هدف  قرار  می دهد و..  در  ضمن ببینید  گفتم  اگر  نت  داشتم  تو  این  روزها  بطور  منظم  هفتگی  آپ  می کنم  واگر  نداشتم  که  هیچ  وبرای  بروز  رسانیش  هم  دیگر خبررسانی  نمی نمایم! .موفق  باشید و بدرود .راستی  نظر (یا همان  کامنتهایتان) را  هم  خواهم  خواند ودر  صورت  لزوم  در  وب خودتان ویا  وب  خودم  جواب  می دهم. باز هم بدرود .

| نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٩/٧/٤ساعت ٦:٢٠ ‎ب.ظ | توسط: رضا عبدیائی | *مهمانان خفته بیدار *



     هوا  را  آلوده  نکنیم 


                      

                                      به  سهراب سپهری   وآب را  گل  نکنیم اش   

                                         





  هوا را  آلوده  نکنیم        که.. 


  پرنده    در  قفس  فرا دست  ما        

    دل سپرده    سوی  آزادی  تنها   .

    شاید    هوای   روان   رفت  در

  نی    تا پاک کند  اندوه  یک    نای .


                                   

                                 **

می  رود  تا شور آتش  عاشقی  را شعله  ورتر  سازد !

    مگر  بی  عشق  وامید  هم  جریان  زندگی  معنا  دارد؟

   یا  می رود  کند  بر پا  جوش  وخروشی  در میان دریا

   تا بلکه موجی  جوانمرد  پرده از سر  الی  ما  بردارد.

                                 **

شاید  هوای  سنگین  می  رود  تا  سینه  مستمندی

  را  پر  کند  تنها  با  بوی  غذا   و  دسر  بی کسی!

و  در جنوب قلب تجریش  کودکی  یتیم  زانو  در  بغل  نشسته

  و منتظرست  تنها   تا  که هوا    هوایش  را  داشته  باشد کمی.

                                  **

شاید می رود    بانگی شود  بلند  در گلدسته  بید  و  ثمن

و اذان ( یا  الله اکبر)  طنین  انداز  جنگلی  شود  که  خدا  نداشته باشد

و لباس  ترس و  وحشت  را بر تن   گرگ  وجو  گندم نما   کند

تا  هرگز دیگر  نزدیک  نشود به طمع  آهو   وبره ها  حتی خیالشان..

                                 **


 ای  پاره پاره های  تن    شعر زخمی من  !

" آه بیا سکوت  را (سکوت)  فریاد  کنیم    ای  واژه .."

 تا  آنانکه  از  ما  عالمتر  وحتما  واردترند

این  هوای  پاک  را

 تنها تنها  بخورند و "جلوه  در  تریبونو   ومنبر  کنند"

اصلا  به  ما  چه  که  در  هوای  خلوتشان  کار  دگر  کنند؟

                             **


بی  خیال که  برای   کمک  به  خلق

  ساعتها از در  فلسفه سخنان می  رانند

ببین  وقت  گرفتاریت   برای  خالقت

   هم  آسمان  وریسمان  می بافند.

   هوای  سیاه  آلوده   چه غبار و بازار  مکاره  ای  راه  انداخته

 از شیخی ( پیر )  تا جغدی  چه  الکی  خوش ! اینهمه  واعظ  جهنمی ساخته!

                              **


وقتی  از  پنجره  خانه  ما  جای 

گرما بیشتر  سرما  داخل  می  شود

   یعنی  هوای  شهر ما   روان  نیست  !

  و هوای  ذهن  وروح  ما  بهاری  نیست !

یعنی   هنوز  هم  جای  صادرات  بیشتر وارد  می  کنیم واردات

آنهم  کالا ی   عتیقه و گران   چینی! این  هست   معنای می توانیم!؟

                             **


به گمانم   این  هوای  لعنتی

  نه پاک  است  و  نه  روان  ونه شاد

تنها  سینه ما  را کاروانسرا  می  داند  وهمیشه  در  رفت  وآمد  است

چرا  بی رخصت؟  چقدر  بی  محابا ؟  مرموزست  این  هوا!

                          **

ای  هوای  لعنتی  لحظه  ای  بایست! سخنی   با  تو  دارم

نمی  دانم  سر  آن  چیست  که  سخت  مشغولم  کرده

بین  خودمان  باشد    تو  آیا مادام  العمری؟

 که هر  کودکی  به دنیا  آمد   و روزی  شهیری  شد  ویا شاعری

 یا  یا  رهبری  یا کارگری   وروزی  پیر  شد ومرد

تو  از  لحظه  آغاز  ضربان  قلبش  تا  تیک  تیک  آخر   عمرش! 

 مونسش  بودی  و  همدمش   ولی   کمک  نکردی    باشد خودش 

                                 **                             


چرا  مونست  را  که  به  نامش  قسم  خورد   خدایت  در کتابش (قرآن مجید)

به  حال  خود  گذاشتی ! چرا  رها  و بی وفا  و تنهایش  کردی؟

                           **

اصلا  تو  در  چه  هوایی  داری  سیر  می  کنی ؟

که    از  کنار  اندوه  دلی  یا   لنگه  کفشی

  تنها سر  به  هوا  می  گذری! وهوایش  را  نداری

  فکر  می  کنی  تنها  بودن  سایه  ات  بالای  سرش  کافی  است!؟

دلت  را  بی  جهت  خوش  نکن

اصلا  تو  سایه  ای  نداری    تو  تنها  آقا  بالاسری و..

                         **


تو  اندوهی  را  نمی  شویی که هیچ

  سبزی ها  را  هم  سیاه می کنی

و  بدینسان  با  کشتن صدا  ورنگ

   سینه ها  را  سنگین وبا درد عجین می کنی.

                          **

شاید  هوا  پرستان  سر  به  هوا    تو  را  هم  آنقدر  آلوده  کرده  اند

 و  تو  هم   وجدانت  به خواب  زمستانی رفته

"بیدار  شو  وقت  خواب نیست  اگر  چشم  واکنی"

 بهار  می آید   باز مگذار   سیگار  کارخانه  شهرت  معتادت  کند

                           **

 آیا  می  دانی  " هم  شریک  دزدی  وهم  رفیق  قافله"؟

 نمی  دانی  با  هر رفت وآمد ( دم  وبازدم)    به  کاروانسرای ما 

ما را  به  مرگمان  نزدیکتر  می سازی  و  هم  ذهن  های  پاک   ناپاک!


                         **

 تو  ای  هوای  آلوده  لعنتی  سیاه  برو

  رهایمان  کن  تا  بلکه  جاودانه  شویم

 یا  که  مهلتی  ده  ای  خبیث

تا  اکسیر  جوانی( یا شیشه  عمر) را  صاحب  شویم .


                                                                 **

                                                   سروده  شده  در  آخر تیرماه  1389


 

| نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٩/٧/٤ساعت ٧:۳٢ ‎ق.ظ | توسط: رضا عبدیائی | *مهمانان خفته بیدار *

               

 

 

              همراه 
                    



    بارها همراه هر همدمی شدم

    پر از هر لهو و لعبی شدم !



    عکس و آهنگ و فیلم و صدا

    ای خدا مرا کن زین مردم جدا !!



   تا اینکه صاحب جدیدم مرا خرید

   درونم نوا و فیلمی هم از "قرآن " بریخت

 

   یکباره مست و سالم و عاشق شدم !

   چرا که او مرا با فطرتم در آویخت !!



   صدایم صاف شد

   سر دردم دوا شد



   قطعاتم با حال شد 

   باطریم شارژ شارژ شد!!!

| نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٩/٧/٤ساعت ٢:٠۱ ‎ق.ظ | توسط: رضا عبدیائی | *مهمانان خفته بیدار *


Design By : Night Skin

Future Google PR for reza-abdiyaei.persianblog.ir - 2.00