Blog . Profile . Archive . Email . Design by .


... و دیگر هیچ!

در اینجا ترانه های من را می خوانید که گاهی فقط شعر می شود , آری فقط شعر و دیگر هیچ !



     هوا  را  آلوده  نکنیم 


                      

                                      به  سهراب سپهری   وآب را  گل  نکنیم اش   

                                         





  هوا را  آلوده  نکنیم        که.. 


  پرنده    در  قفس  فرا دست  ما        

    دل سپرده    سوی  آزادی  تنها   .

    شاید    هوای   روان   رفت  در

  نی    تا پاک کند  اندوه  یک    نای .


                                   

                                 **

می  رود  تا شور آتش  عاشقی  را شعله  ورتر  سازد !

    مگر  بی  عشق  وامید  هم  جریان  زندگی  معنا  دارد؟

   یا  می رود  کند  بر پا  جوش  وخروشی  در میان دریا

   تا بلکه موجی  جوانمرد  پرده از سر  الی  ما  بردارد.

                                 **

شاید  هوای  سنگین  می  رود  تا  سینه  مستمندی

  را  پر  کند  تنها  با  بوی  غذا   و  دسر  بی کسی!

و  در جنوب قلب تجریش  کودکی  یتیم  زانو  در  بغل  نشسته

  و منتظرست  تنها   تا  که هوا    هوایش  را  داشته  باشد کمی.

                                  **

شاید می رود    بانگی شود  بلند  در گلدسته  بید  و  ثمن

و اذان ( یا  الله اکبر)  طنین  انداز  جنگلی  شود  که  خدا  نداشته باشد

و لباس  ترس و  وحشت  را بر تن   گرگ  وجو  گندم نما   کند

تا  هرگز دیگر  نزدیک  نشود به طمع  آهو   وبره ها  حتی خیالشان..

                                 **


 ای  پاره پاره های  تن    شعر زخمی من  !

" آه بیا سکوت  را (سکوت)  فریاد  کنیم    ای  واژه .."

 تا  آنانکه  از  ما  عالمتر  وحتما  واردترند

این  هوای  پاک  را

 تنها تنها  بخورند و "جلوه  در  تریبونو   ومنبر  کنند"

اصلا  به  ما  چه  که  در  هوای  خلوتشان  کار  دگر  کنند؟

                             **


بی  خیال که  برای   کمک  به  خلق

  ساعتها از در  فلسفه سخنان می  رانند

ببین  وقت  گرفتاریت   برای  خالقت

   هم  آسمان  وریسمان  می بافند.

   هوای  سیاه  آلوده   چه غبار و بازار  مکاره  ای  راه  انداخته

 از شیخی ( پیر )  تا جغدی  چه  الکی  خوش ! اینهمه  واعظ  جهنمی ساخته!

                              **


وقتی  از  پنجره  خانه  ما  جای 

گرما بیشتر  سرما  داخل  می  شود

   یعنی  هوای  شهر ما   روان  نیست  !

  و هوای  ذهن  وروح  ما  بهاری  نیست !

یعنی   هنوز  هم  جای  صادرات  بیشتر وارد  می  کنیم واردات

آنهم  کالا ی   عتیقه و گران   چینی! این  هست   معنای می توانیم!؟

                             **


به گمانم   این  هوای  لعنتی

  نه پاک  است  و  نه  روان  ونه شاد

تنها  سینه ما  را کاروانسرا  می  داند  وهمیشه  در  رفت  وآمد  است

چرا  بی رخصت؟  چقدر  بی  محابا ؟  مرموزست  این  هوا!

                          **

ای  هوای  لعنتی  لحظه  ای  بایست! سخنی   با  تو  دارم

نمی  دانم  سر  آن  چیست  که  سخت  مشغولم  کرده

بین  خودمان  باشد    تو  آیا مادام  العمری؟

 که هر  کودکی  به دنیا  آمد   و روزی  شهیری  شد  ویا شاعری

 یا  یا  رهبری  یا کارگری   وروزی  پیر  شد ومرد

تو  از  لحظه  آغاز  ضربان  قلبش  تا  تیک  تیک  آخر   عمرش! 

 مونسش  بودی  و  همدمش   ولی   کمک  نکردی    باشد خودش 

                                 **                             


چرا  مونست  را  که  به  نامش  قسم  خورد   خدایت  در کتابش (قرآن مجید)

به  حال  خود  گذاشتی ! چرا  رها  و بی وفا  و تنهایش  کردی؟

                           **

اصلا  تو  در  چه  هوایی  داری  سیر  می  کنی ؟

که    از  کنار  اندوه  دلی  یا   لنگه  کفشی

  تنها سر  به  هوا  می  گذری! وهوایش  را  نداری

  فکر  می  کنی  تنها  بودن  سایه  ات  بالای  سرش  کافی  است!؟

دلت  را  بی  جهت  خوش  نکن

اصلا  تو  سایه  ای  نداری    تو  تنها  آقا  بالاسری و..

                         **


تو  اندوهی  را  نمی  شویی که هیچ

  سبزی ها  را  هم  سیاه می کنی

و  بدینسان  با  کشتن صدا  ورنگ

   سینه ها  را  سنگین وبا درد عجین می کنی.

                          **

شاید  هوا  پرستان  سر  به  هوا    تو  را  هم  آنقدر  آلوده  کرده  اند

 و  تو  هم   وجدانت  به خواب  زمستانی رفته

"بیدار  شو  وقت  خواب نیست  اگر  چشم  واکنی"

 بهار  می آید   باز مگذار   سیگار  کارخانه  شهرت  معتادت  کند

                           **

 آیا  می  دانی  " هم  شریک  دزدی  وهم  رفیق  قافله"؟

 نمی  دانی  با  هر رفت وآمد ( دم  وبازدم)    به  کاروانسرای ما 

ما را  به  مرگمان  نزدیکتر  می سازی  و  هم  ذهن  های  پاک   ناپاک!


                         **

 تو  ای  هوای  آلوده  لعنتی  سیاه  برو

  رهایمان  کن  تا  بلکه  جاودانه  شویم

 یا  که  مهلتی  ده  ای  خبیث

تا  اکسیر  جوانی( یا شیشه  عمر) را  صاحب  شویم .


                                                                 **

                                                   سروده  شده  در  آخر تیرماه  1389


 

| نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸٩/٧/٤ساعت ٧:۳٢ ‎ق.ظ | توسط: رضا عبدیائی | *مهمانان خفته بیدار *


Design By : Night Skin

Future Google PR for reza-abdiyaei.persianblog.ir - 2.00